Een Oscar voor Emily: tussen feit en fictie

Dit jaar blaast het Fakkelteater zestig kaarsjes uit. Met Een Oscar voor Emily van Alexander Alexy en Folker Bohnet werd eind september het jubileumseizoen ingezet. Never change a winning team, moet de producent gedacht hebben bij de keuze van cast en creatives, want net als bij de jubileumvoorstelling Marlene ter gelegenheid van vijftig jaar Fakkelteater, schittert Leah Thys opnieuw in een stuk onder leiding van regisseur Jan Verbist. Aan haar zijde staat niemand minder dan Jo De Meyere. Een artistieke tandem die een bezoekje aan het Fakkelteater meer dan waard is.

Door Sophie Peirsman

In Een Oscar voor Emily volgen we het wel en wee van een acteurskoppel op leeftijd aan de vooravond van de jaarlijkse Oscaruitreiking. Emily en Henry hopen beiden op een œuvreprijs: de kroon op het werk voor een leven vol theater. Tijdens de voorbereidingen voor het gala kibbelen ze erop los en slingeren ze elkaar verwijten naar het hoofd, maar onder dat oeverloze geruzie sluimert een onvoorwaardelijke liefde, voor elkaar en … voor het theater. Wanneer de delivery boy, gespeeld door Guillaume Devos, hun dagelijks diner komt serveren, wordt duidelijk dat in de relatie van Emily en Henry de grenzen tussen fictie en realiteit flinterdun zijn.

Meer dan een stuk over de liefde, is Een Oscar voor Emily een ode aan het theater. De protagonisten citeren schijnbaar toevallig gekozen toneelklassiekers, maar al snel blijkt dat elk citaat verband houdt met hun eigen levensverhaal. Met de bewoordingen van Romeo and Juliet verklaren Henry en Emily elkaar hun liefde. A midsummer night’s dream refereert naar de droomwereld waarin ze soms dreigen te verglijden. Verwijzingen naar Who’s afraid of Virginia Woolf en Medea krijgen dan weer later in het stuk hun volle betekenis. Het is vooral die intertekstualiteit, de citaten uitgesproken in de schemerzone tussen feit en fictie, die Een Oscar voor Emily tot net dat ietsje meer maken dan de doordeweekse tragikomedie. De voorspelbaarheid van sommige wendingen en het zeemzoete einde doen de inventiviteit van andere passages jammer genoeg weinig eer aan, maar dat is snel vergeten wanneer Leah Thys en Jo De Meyere hun verbale steekspel hervatten.

Na veertig jaar staat het duo nog eens samen op de planken en dat geeft uiteraard vuurwerk. Aan hun pensioen denken Leah Thys en Jo De Meyere nog lang niet: ‘We moeten wel spelen …’, vertellen ze aan wie het horen wil, ‘we kunnen het niet laten’. De personages van Emily en Henry, levende incarnaties van spel en theater, zijn hen dan ook op het lijf geschreven. In de rol van de delivery boy die onverwachts oude wonden openrijt, is Guillaume Devos vooral de aangever. Hij geeft het acteurskoppel een publiek, maar zal uiteindelijk zelf een rol spelen in het stuk dan voor hem wordt opgevoerd. Jammer dat zijn personage niet iets meer diepgang krijgt, maar Devos houdt zich prima staande naast twee levende theaterlegendes.

Wie die legendes aan het werk wil zien, onderneemt maar beter snel actie, want de tickets vliegen de deur uit. Een Oscar voor Emily speelt nog tot begin november in de Rode Zaal van het Fakkelteater. Daarna gaat het stuk op tournee.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s